|
COLUMN: DE VOETBALVADER |
|
|
|
Het is genieten elke zaterdag bij Barendrecht langs de lijn. Het begint ’s-morgens bij de allerkleinsten in de B&O Champions League. Om 10 uur stromen de voetbaldwergen het veld op in de tenues van hun helden. Als je goed oplet zie je heel soms een klein stukje been tussen het broekje en de kousen te voorschijn komen. Sommigen staan bloemetjes te plukken, sommigen staan gezellig te keuvelen. De rest rent als een kudde wilde dieren achter de bal aan. Het is zo aandoenlijk dat je hart smelt als je deze “mannen” het gras ziet strelen.
Rondom die tijd in de ochtend zie je de andere kinderen van de F en de E het veld betreden. Je verbaast je dat ze in zo’n snelle tijd de grondbeginselen van het spelletje al eigen hebben gemaakt. De eerste scheiding in talent begint al plaats te vinden. In de D vindt de verschuiving naar het grote veld plaats. Dat is wel even lastig, evenals die moeilijke buitenspelregel. Vanaf de C wordt het echt bloedfanatiek en de selectie-elftallen krijgen vorm , hetgeen alleen nog maar versterkt wordt naar de B en de A .
Voor de echte talenten komen er soms zelfs al betaalde voetbalverenigingen kijken die het hoofd van de kinderen nog verder op hol brengen. Tevens komt er een weg in zicht om te proberen het eerste elftal te bereiken. Voetbal gaat een steeds belangrijkere rol spelen in het leven van de voetballende kinderen. Johan Cruijff noemde voetbal ooit de belangrijkste bijzaak van de wereld.
Je kan ze niet over het hoofd zien bij welke leeftijd dan ook ,want ze zijn er altijd; “de voetbalvaders”.
De een stil genietend...
De ander zwaar aanwezig en schreeuwend...
Weer een ander kletsend met anderen...
En sommigen ook helpend in welke functie dan ook.
Eén ding hebben ze allemaal gemeen: De liefde voor hun zoon of dochter. Waarom is iedere vader (en soms ook moeder) zo enthousiast en bewogen voor hun kroos tijdens dit balspelletje? Vraag aan bijna iedere jongen wat hij later wil worden en 9 van de 10 keer hoor je profvoetballer. Is het de eigen droom van de vader die alsnog nagejaagd wordt? Of lijkt het een uitgelezen manier om het kind flink geld te laten verdienen? Of is het de aandacht en de erkenning die de voetballer geniet en waar men toch stiekem naar verlangt?
Soms verliest de voetbalvader wel eens elke realiteit. Tenslotte heeft iedere trainer, leider en hoofd jeugdopleiding er niets van begrepen als zijn zoon niet geselecteerd is of op de reservebank zit. Tenslotte is zijn zoon de beste of heeft op zijn minst de meeste potentie. Dit noemen we dan ook wel de roze bril en in enige mate heeft iedere voetbalvader hier wel last van.
Gelukkig zijn er ook voldoende voetbalvaders die zich geroepen voelen om actief te worden in de vereniging. De één als verzorger, de ander als leider, grensrechter of trainer. Allen proberen ze het beste te doen voor de vereniging en de kinderen. Ze zijn onmisbaar in het verenigingsleven.
De voetbalvader is trots, eigenwijs, hulpvaardig en is onlosmakelijk verbonden aan het voetbal. We kunnen niet zonder ze. Welk type voetbalvader je dan ook bent, één ding hebben we allemaal gemeen: We zijn hoe dan ook trots op onze eigen zoon of dochter.
Trots
Het gras is groen en bloeit
Het is de wedstrijd die me boeit
Een techniek als fluweel en zijde
De voetballer waar ik naar kijk, heeft ze beiden
De bal kleeft aan zijn voet
Het lijkt zo simpel wat hij doet
Al duurt het jaren, maanden of weken
Ik geloof erin dat hij zal doorbreken
Waar hij ook zal spelen of zal gaan
Ik zal langs de zijlijn staan
Waar ik ook ben of waar ik ook woon
Ik zal er zijn, want die voetballer is mijn zoon
De voetbalvader |
|
|
